Ludowa Republika Ulicy Kopalni Melasy przetrwała całe długie kilka godzin, co wystarczyło do obalenia znienawidzonego satrapy. Pierwszy sygnał do wystąpień dała Straż Nocna Ankh Morpork, pod dowództwem Johna Keela, rozbijając siedzibę bezpieki Windera – Niewymownych. Wkrótce potem grupy rebeliantów zaczęły zbierać się na ulicy Kopalni Melasy, tworząc barykady i odpierając ataki sił wiernych tyranowi. Jako swojego znaku rozpoznawczego używali gałązek bzu Wielu z nich znamy z późniejszych historii, by wymienić tylko szesnastoletniego wówczas Sama Vimesa, Freda Colona, GSP Dibblera, Reginalda Shoe (który zresztą poległ na tej właśnie barykadzie), czy samego Havelocka Vetinariego.
Poległo siedmiu – na ich cześć co roku 25 maja ich towarzysze przypinają do ubrań bez. Ich nazwiska to: John Keel, Cecil Clapman, Horace Nancyball, Billy Wiglet, Dai Dickins, Ned Coates oraz Reg Shoe, który wszakże wybrał karierę zombie, jako wyjątkowo żywotna osobowość.
Ciekawostką jest fakt, że w historii Świata Kuli również pojawia się wydarzenie określane jako Chwalebna Rewolucja (Glorious Revolution), mająca zresztą wiele punktów wspólnych, jeśli idzie o skutki, z rebelią przeciw Winderowi.
W roku 1688 w Wielkiej Brytanii wzrastać zaczęło niezadowolenie z rządów króla Jakuba II, który w purytańskim, skrajnie anglikańskim kraju chciał przywrócić katolicyzm, a co więcej – dążył do wprowadzenia absolutum dominium. W listopadzie parlament usunął z tronu prokatolickiego króla. Jednocześnie wezwano do Anglii męża Marii Stuart (z protestanckiej gałęzi rodu) – Wilhelma Orańskiego. Co ciekawe, list w tej sprawie podpisało czterech wigów i trzech torysów – zgodność zgoła niespotykana. Rewolucję tę ochrzczono chwalebną, ze względu na całkowicie bezkrwawy przebieg.
Możemy przywołać tu jeszcze inną rewolucję, która z kolei przebiegiem swoim bardziej pasuje do rebelii na ulicy Kopalni Melasy. Mowa tu o francuskiej Rewolucji Lutowej, roku 1848. 22 lutego tego roku wyszli na ulice Paryżanie, niezadowoleni z rządów nieudolnego, pogrążonego w skandalach i nielubianego Ludwika Filipa. Wojsko próbowało stłumić manifestacje, jednak to tylko rozjuszyło tłum. Zmuszono do abdykacji króla i obalono monarchię, wprowadzając system parlamentarny. Początkowo stworzony rząd socjalistów utopijnych proklamował II republikę, składał się jednak – jak można się spodziewać – z pozbawionych kontaktu z rzeczywistością idealistów (takim był zresztą również i Reg Shoe), więc kolejne wybory wygrała burżuazja, a w cztery lata później Napoleon III (Ludwik Napoleon Bonaparte) ogłosił się cesarzem przy poparciu szerokich mas ludności.
Nie powieszono go – co prawda – obok swojego figgina, jednakowoż był zmuszony abdykować po przegranej wojnie z Prusami i dostaniu się do niewoli – co również nie jest najprzyjemniejszym zakończeniem rządów.
Ludowa Republika Ulicy Kopalni Melasy trwała tylko kilka godzin i – w gruncie rzeczy – była zaplanowana przez ludzi z ludem nie mających wiele wspólnego – arystokratów i przewodniczących gildii, którzy potrzebowali przetasowań na górze – bez niej jednak Ankh-Morpork mogłoby wyglądać dzisiaj zupełnie inaczej. Czy udałby się zamach na Windera? Być może miasto dalej pogrążone byłoby w mroku i strachu przed Niewymownymi...
Zobacz powiązane książki: Straż nocna
Autor: Dżon